سلام به تمامی دوستان و بازدیکنندگان عزیز به سایت رسمی مهرمن خوش آمدید
چند ماهی از حضور مهرمن میگذره با وجود مشکلات متعدد برای سرویس سایت و کمی و کاستی ها و اصل موضوع یعنی شخص بنده بالاخره تصمیم به نوشتن گرفتم ، متاسفانه به عنوان مدیریت طرح مهرمن با اینهمه دب دبه و کب کبه (مبالغه)دست به قلم چندان خوبی نداریم و همینجا پیشاپیش از تمامی بازدیدکنندگان و استادان و صاحب نظران به علت وجود کمی و کاستی ها عذرخواهی می کنم و امیدوارم برای رفع این کمی و کاستی ما را به عنوان عضو کوچکی از مهرمن همراهی کنند .
برای شروع یکی از مهمترین مقالات در مورد مبحث مهرمن که توضیح مختصر و مفیدی داده شده را ارائه می کنم ::

چندین سال که ایرانی های عزیز کم لطفی میکنن به قول خودمون با فرهنگ مثلا با کلاس و متمدن غربی و شرقی میسازن امان از تنبلی بعضی از ما ایرانی ها حتی نمی ریم در صندوقچه قدیمی و باز کنیم ببینیم چه خبره بس که زرق و برق این چیزای جدید چشمون و گرفته خلاصه کدوم آدم عاقل رو تو تموم دنیا دیدی فرهنگ چند هزار سالشو ول کنه اونم نه هر فرهنگی رو اووووووووووو می دونی که چقدر قدمت داره همش هم با اصول و حساب کتاب مثل این آثار باستانی هایی که بعده چند هزار سال هنوز محکم و مستحکم سرجاش وایساده نه مثل بیشتر این خونه های پفکی که خودائی ظاهرشون چشارو در میاره امان امان … بگذریم .. خلاصه اینکه والنتاین به منو و تو ما چه ما ایرانی هستیم با کلی فرهنگ و آداب و سنن که مهرمن هم قسمتی از این آداب و سننه که این پائین بشتر ازش حرف میزنم
ادامه مطلب را بخوانید …

mehrman_logo_200همه تقریبا با بعضی از آداب سنن قدیمی و باستانی آشنائی دارن که یکی از اونها سپندارمذگان روز عشاق در ایران باستان ::

چند سالی است که در ایران جشن های باستانی بیشتر مورد استقبال قرار گرفته اند ، یکی از این جشن ها جشن اسپندار مذگان یا سپندار مذگان است که ریشه ی آن به شرح زیر است ::

واژه فارسی اسفند یا سپندارمذ، از واژه پهلوی (سپندارمد) و اوستایی (سپَـنتَـه‌آرمَـئیتی)، برگرفته شده است. اصل این نام همانا (آرمئیتی) است که واژه سپنته/ سپند برای احترام و گرامیداشت بیشتر، به آن افزوده شده است .

(آرمئیتی) به تنهایی و یا به شکل «سپنته‌آرمئیتی» در آغاز، نام یا پاژنام «زمین» و به ویژه (زمین بارور) و یا(مادر زمین) بوده و بعدها به فرشته یا ایزد پشتیبان زمین اطلاق می‌شود و پس از آن به پیکر یکی از امشاسپندان یا یاران اهورامزدا در می‌آید.

از آنجا که در باورهای کهن، زمین را نیز مانند زنان، بارور، زاینده و پرورش‌دهنده می‌دانسته‌اند و همه موجودات بر پهنه او و در پناه و آغوش او پروریده می‌شده‌اند، جنسیت او را نیز )مادینه( فرض می‌کرده‌اند و از همین خاستگاه است که عبارت‌های زیبا و دل‌انگیز )مام میهن) و (سرزمین مادری) بوجود آمده و فراگیر شده است. پیشینیان ما، همانگونه که زمین را زن یا مادر می‌دانسته‌اند، آسمان را نیز مرد یا پدر بشمار می‌آورده‌اند و ترکیب‌های (مادرزمین) و ( پدرآسمان) از همین جا برخاسته‌اند. بی‌گمان آنان شباهت‌ها و پیوندهایی بین زن و مرد از یک سو، با زمین و آسمان، و بارندگی و رویش گیاهان، از سوی دیگر احساس می‌کرده‌اند. همچنین این را نیز می‌دانیم که در باورهای ایرانی، نسل بشر یا نخستین زن و مرد جهان، به نام «مشی و مشیانه» از ریشه دوگانه گیاهی به نام (مهرگیاه) در دل زمین بوجود آمده و آفریده شده‌اند و در واقع زمین یا سپندارمذ، مادر نسل بشری دانسته می‌شده است.

ابوریحان بیرونی از این جشن به عنوان یک جشن کهن یاد می‌کند و اضافه می‌کند که این روز و ماه از دیرباز جشن زنان شوهردار بوده و همسران بر آنان بخشش می‌کرده‌اند. او همچنین نقل می‌کند که در آن زمان این جشن را با نام «مردگیران» می‌شناخته‌اند، به این معنا که زنان از مردان خود هدیه‌ای می‌گرفته‌ اند.

منابع موجود نشان می‌دهد که جشن اسفندگان، مانند بسیاری از دیگر جشن‌ها و آیین‌های ایرانی در انحصار هیچیک از اقوام یا ادیان ایرانی نیست و به تمامی از پدیده‌‌های طبیعت و روابط انسانی برگرفته شده و متعلق به همگی مردمان ایرانی با هر گرایش قومی یا دینی است.

حال دیدیم با توجه به مکتوبات بالا و دیگر اسناد ثبتی و پژوهشی ۵ اسفند روز گرامیداشت زن به نمادی از ( بارور، زاینده و پرورش‌دهنده) می باش دو این روز را جشن می گرفتند و طی سالهای پس از آن این نماد به عنوان روزی برای قدردانی مردان از زنان با جشن و شادی برگذار می شده است .

طی سالیان اخیر شاهد ورود جشن هایی از دیگر فرهنگ ها که بیشتر نمونه غربی آن به چشم می خورد باعث شده است فرهنگ اصیل ایرانی به دست فراموشی سپرده شود و بیشترین علل آن تبلیغات و زرق و برقی است که بیشتر از طرف اشخاص و تجار سودجو به مردم تحمیل می شود به طور مثال می توان جشنی با نام والنتاین که سال های اخیر بیشتر در کشور شاهد آن بوده ایم اشاره کرد و دیگر مسئله اختلاف نظر بر سر روز عشق و نحوه بیان این روزدر ایران است . بیشترین اختلاف بر سر زمان و تاریخ دقیق این مناسب است که با اسناد ثبت شده ۵ اسفند را چنین روزی نشان می دهد و دیگر به علت فاصله زمانی میان تقویم شمسی امروزی با تقویم باستانی ایران که ۲۹ بهمن به اشتباه این روز نامیده می شود.

و اما ۲۹ بهمن روزی که مهرمن نهادینه شده است یعنی ۷ روز قبل از سپندارمذ یا روز گرامیداشت زن که نمادی از زمین است . داستان مهرمن تا سپندار(سپندارمذگان) داستان عشق زمین و آسمان در ۷ روز است که بر گرفته شده از داستان (مهرمن تا سپندار نوشته سفیر ) است .

مهرمن ::

مهرمن ، مهر من ، مهر تو ، مهر ما ، مهر همه ی ایرانی ها ، مهری که با اندیشه پاکی و نیکی گره خوره است . مهرمن نمادی از عشق ایرانی است ، عشقی که در اعماق وجود و با اندیشه ی نیک به پاکی شکل گرفته است و همچون ستونی محکم جاودانه ایستادگی می کند.

مهرمن از نظر معنائی از دو واژه مهر و بهمن گرفته شده است ؛ مهر ، به نماد عشق و مهرورزی و دوستانه بودن و بهمن به نماد روز و معنای وازه بهمن یعنی اندیشه پاک ، منش پاک است که این دو در کنار هم عشقی پاک و جاودانه را تداعی می کند .

مهرمن نمادی از اولین روز های آفرینش زمین است که مهر زمین بر دل آسمان افتاده و هفت روز عاشقانه برای زمین میگرید تا اینگونه زندگی را همراه با عشق جاودانه برروی زمین جاری سازد و آسمان را معنا بخشد.


به امید روزی که که مهرمن با ریشه های سپندارمذگان همراه با نیروی جوانی و تازگی نماد عشق و دوستی ایرانیان باقی بماند ، تا دوباره دیگر شاهد مرگ فرهنگ اصیل ایرانی نباشیم .

تزکر :: مهرمن نماد بازسازی شده ی یه فرهنگ اصیل ایرانیست و هیچگونه وابستگی قومی و مذهبی نداشته و نخواهد داشت و لزوما نمادی از عشق و دوستی تمامی ایرانیان در این روزگار مدرن خواهد بود.

— و آخرین کلام اینکه با این همه دلیل و استناد یک ایرانی هیچگاه زیر بار فرهنگی کال همانند والنتاین نخواهد رفت ؛ پس وعده ما ۲۹ مهرمن روز عشق و دوستی ایرانیان کنار عزیزانمان

سفیر اردیبهشت ۸۷